ارتباط پرکاری تیروئید با ویژگی‌های شخصیت تاریک

پژوهش جدیدی که در مجله Current Psychology منتشر شده، نشان می‌دهد پرکاری غده تیروئید (هایپرتیروئیدیسم) با ویژگی‌های شخصیتی موسوم به «تتراد تاریک» مرتبط است؛ مجموعه‌ای از خصوصیات شامل روان‌پریشی، ماکیاولیسم، نارسیسیسم و سادیسم. این مطالعه که روی ۱۷۲ شرکت‌کننده انجام شد، افراد مبتلا به پرکاری تیروئید را با گروه کم‌کاری تیروئید و افراد سالم مقایسه کرد و دریافت افراد هایپرتیروئید امتیازهای بالاتری در ماکیاولیسم (دستکاری‌گری)، روان‌پریشی (بی‌رحمی و تکانشگری) و سادیسم (لذت بردن از آزار دیگران) کسب کردند.

به گزارش دیتاسنتر من و به نقل از MedNews، علائم رفتاری پرکاری تیروئید مانند تحریک‌پذیری، بی‌قراری، اضطراب و کاهش همدلی، با توصیفات بالینی ویژگی‌های تاریک هم‌پوشانی دارد. هورمون‌های تیروئیدی بیش‌فعال (T3 و T4) نرخ متابولیسم را افزایش می‌دهند و سیستم عصبی مرکزی را تحریک می‌کنند، که می‌تواند به بی‌ثباتی عاطفی و کمبود کنترل تکانه منجر شود. این وضعیت فیزیولوژیک ممکن است الگوهای رفتاری پایداری ایجاد کند که به عنوان ویژگی‌های شخصیتی اندازه‌گیری می‌شوند، مانند بدبینی، سردی عاطفی و گرایش به رفتارهای خصمانه.

در مقابل، افراد مبتلا به کم‌کاری تیروئید (هیپوتیروئیدیسم) تفاوت معناداری با گروه سالم نداشتند، که نشان می‌دهد افزایش ویژگی‌های تاریک خاص حالت پرکاری است. در گروه پرکاری تیروئید، این ویژگی‌ها با یکدیگر همبستگی قوی داشتند، گویی یک پروفایل شخصیتی «تاریک» یکپارچه تشکیل می‌دادند. پژوهشگران اشاره می‌کنند که مطالعات قبلی نیز سطوح بالای هورمون‌های تیروئید را با پرخاشگری، تحریک‌پذیری و رفتار تکانشی مرتبط دانسته‌اند.

نویسندگان تأکید می‌کنند این یافته‌ها مقدماتی است و پرکاری تیروئید را به معنای «روان‌پریش بودن» نمی‌کند، بلکه نشان‌دهنده گرایش بیشتر به رفتارهای آنتاگونیستی و کاهش همدلی است. آنها پیشنهاد می‌کنند پزشکان هنگام درمان تیروئید، تغییرات شخصیتی را هم در نظر بگیرند، زیرا این الگوها ممکن است ظریف باشند و در روابط روزمره یا خودادراکی تأثیر بگذارند. آگاهی بیشتر می‌تواند به تفسیر دلسوزانه‌تر این تغییرات توسط بیماران و پزشکان کمک کند.

پرکاری تیروئید که ده برابر در زنان شایع‌تر است، با علائمی چون بی‌خوابی، تپش قلب و نوسانات خلقی همراه است. این پژوهش شکاف مطالعاتی را پر می‌کند که عمدتاً بر علائم عاطفی تمرکز داشت و ویژگی‌های شخصیتی ناسازگار را نادیده می‌گرفت. پژوهشگران خواستار مطالعات طولی و بزرگ‌تر برای بررسی علیت و پایداری این اثرات پس از درمان تیروئید شده‌اند. درک این پیوند می‌تواند چارچوب روان‌شناختی اختلالات تیروئیدی را گسترش دهد و درمان‌های جامع‌تری پیشنهاد کند.